İyi bilinen şu deyimin farklı şekillerde anlatılan bir de hikâyesi var. Ben Nasreddin Hoca’ya atfedilmiş olanını paylaşayım izninizle.
Hoca pazarda yumurta satıyormuş. Ama bir sorun var. Aldığı yumurtaları daha ucuza satıyor yani sonuçta zarar ediyormuş.
İnsanlar bu tuhaf alışverişi görünce hem şaşırmış hem de merak etmişler. Göz göre göre zararına ticaret yapılır mı?
Sonunda dayanamayıp Hoca’ya sormuşlar. Aldıkları cevap ise o bildiğimiz meşhur deyim:
“Dostlar alışverişte görsün.”
“Mış” gibi yaşamak…
Dünyanın en önemli ideolojilerini sırtlandığımızı düşünerek yaptığımız onca şey…
Birileri bize öğretti diye faydası olmadığını göre göre devam ettirdiğimiz alışkanlıklar…
Bir kere girmiş bulunduğumuz ve içinden çıkamadığımız programlar, etkinlikler, gruplar…
Bir şeyler yapıyor gibi görünüyor ama mesafe kat etmiyoruz. Bunu yaparken belki başkalarını biraz kandırabiliriz ama en çok da yeryüzündeki en önemli insanı yani kendimizi kandırırız.
Peki, bu kısır döngüden kurtulmanın bir yolu var mı?
Kendimize karşı dürüst olmak, hayatımızın merkezini samimiyetle belirlemek, esas hedefimizi bir kenara yazacak kadar önemsemek…
Her fırsatta kontrol etmek gerekir: Yaptıklarımız bizi hedefe yaklaştırıyor mu? Yoksa hamster çarkındaki minik canlılar gibi olduğumuz yerde sayıyor muyuz?
Önümüze konulan merdiveni tırmanırken yorulup bitkin düşeriz. Son basamağa tırmandığımızda merdivenin yanlış duvara yaslandığını fark ederiz. Tekrar aşağı inmek ve doğru duvara tırmanmak için zaman ve enerjimiz kalmayabilir.
Zira hayat çok kısa!
Felsefenin ulaşmaya çalıştığı en önemli şeylerden birisi kendin olmak, diğeri de erdemdir. Birbiriyle bağlantılı bu iki ilke çözüm için harika bir ışık tutuyor bana:
“Dostlar alışverişte görsün,” diye bir şeyler yapıyor görünmeye son verip -kimse görmese bile- işe yarar minik bir adım atmak…
