Çocuk ve Şiddet

“Bütün dünyada tek bir çocuğun bile gözyaşı akacaksa; bütün o ilerleme, o medeniyet cehenneme gitsin!”

Bu sözlerin sahibi ünlü yazar Dostoyevski (1821-1881).

Her akşam televizyon ekranlarında gördüklerimiz tek bir çocuğun göz yaşından çok daha fazlası…

İnsanlık tarihini taş devriyle başlatanlar gittikçe gelişen medeniyet sayesinde bilgi çağına ulaştığımızı ifade ederler. İlerleyen teknoloji ve artan iletişim imkanları bilgiyi daha ulaşılabilir ve kolay paylaşılabilir hale getiriyor. Peki, bu bizi daha medeni insanlar yapmaya yetiyor mu?

Çocuklara yönelik şiddet ve çocukların birbirine yönelttiği şiddet gösteriyor ki, hâlâ kat etmemiz gereken mesafeler vardır.

Yıllar önce çocuk psikiyatristi arkadaşıma sormuştum: “Biz hekimler büyüklerin ruhsal sorunlarıyla uğraşmanın bile zor olduğunu biliyoruz. Bir çocuğun ruhsal sorunlarını anlamak ve çözmek çok daha zor değil mi?”

Aradan çeyrek asır geçti ve ben aldığım yanıtı hâlâ unutmadım:

“Biz çocukları değil, anne ve babalarını tedavi ediyoruz.”

Şiddet haberlerini izlerken eğitim sisteminden dijital dünyaya pek çok şeyi suçluyoruz ama bu arada kendi sorumluluklarımızı unutuyoruz.

“Yaşanabilir bir dünyada olmadıktan sonra, güzel bir eve sahip olmak neye yarar?”  diyor Henry David Thoreau (1817-1862).

Kazançlı işler, havalı kariyerler, geniş evler ve lüks otomobiller peşinde koşarken daha güzel bir dünyanın mimarları olacak çocukları ihmal ediyoruz.

Montaigne (1533-1592) diyor ki;

“Hayat kendiliğinden ne iyi ne kötüdür; ona iyiliği de kötülüğü de katan sizsiniz.”

Şiddete maruz kalan bir çocuğun haberini ekranlarda izlerken kötülere lanet okumak meselenin çözümüne katkı sunmaz. Daha mutlu çocuklar ve daha güzel bir dünya için her birimize düşen vazifeler vardır.

Eleştiri ya da nasihat gibi kolay yöntemler işe yaramıyor, gerçekçi olalım. Çocuklar söylemlerimize değil eylemlerimize bakıyor. Öyleyse bu körpe beyinlerin önünde bizzat örnek alacakları insanlar olmak için çaba göstermeliyiz.

Nasıl bir gençlik hayal ediyorsak bu insanların yaşayan bir numunesi olarak durmalıyız çocukların karşısında. Paradan ve kavgadan değil, bilgiden ve sevgiden bahseden insanlar…

Unutmayın!

Hayatımızdaki en önemli işlerden birisi; dedelerimizden emanet aldığımız bu dünyayı torunlarımıza daha güzel bir şekilde teslim etmek için elimizden geleni ama bunun en iyisini yapmaktır.

Bilgi, erdem ve iradeyi kuşanıp daha güzel bir geleceğin inşası için çaba gösterenlerin arasına katılmak dileklerimle…