Diyojen, korsanlar tarafından yakalanıp köle olarak satılmak üzere açık artırmaya çıkarılmış. O devirde kölelerin iyi fiyata satılabilmesi için potansiyel alıcılara becerilerini göstermeleri isteniyormuş.
Diyojen’e hangi konuda yetenekli olduğu sorulunca şu yanıtı vermiş:
“İnsanları yönetmekte…”
Fıkradaki ince mizahı sezmişsinizdir. Bir zengin kendine köle almak istiyor ama köle aslında zengin adamı yönetmeye -yani onun efendisi olmaya- talip görünüyor.
Bu paradoks yüzümde hafif bir tebessüm oluştururken zihnimde derin düşüncelere neden oluyor. Diyojen’i köle diye satanları ve köle olarak satın alanları tanımıyoruz bile. Ama bu köle -Diyojen- asırlardır pek çok insanın hayatını yönlendirme potansiyeline sahip, öldükten sonra bile…
Yani anekdotun gerçekçi bir yönü de var. Ama benim esas değinmek istediğim nokta farklı. Aradan asırlar geçti. Kendisine köle diye efendi almaya devam ediyor insanlar.
Lüks yaşama özenen adam villa satın alırken bahçe bakımından temizliğine, sigortasından giderlerine bir sürü masrafı göze almış oluyor.
Lüks araba satın alanlar için durum daha da vahim. Bu yüksek meblağı temin etmek için ne kadar süre çalışması gerektiğini bir yana bırakıyorum; aracın periyodik bakımından sigortasına bir sürü yükün altına giriyor.
İşimizi kolaylaştırsın diye satın aldığımız akıllı telefonlar ise en tehlikeli efendi kölelerdir. Hayatımızı esir alan bu cihazlar adeta yaşantımızı kendi programları doğrultusunda yönetmektedir.
Şimdi kendi kendimize samimi olarak soralım:
“Bu eşyalar mı bize ait, yoksa biz mi onlara? Bu eşyalar mı bize hizmet ediyor yoksa biz mi onlara bakmak için hayatımızdan ödün veriyoruz? Bu eşyalar mı bizim kölemiz yoksa biz mi onların?”
Uyanıp silkinmek, bilgelikle gerçekten özgür bir hayata adım atmak dileklerimle…
