Söz konusu kendi hayatımızda bir şeyleri düzeltmek olunca nadiren kararlı oluruz. Ama başkalarına nasihat etmekle yetinmez bir de insanları değiştirmek için ısrar ederiz.
Çocuklarımızdan üniversite sınavında süper bir başarı bekleriz ama mesela kendimiz elimizdeki sigarayı bırakmayız.
Eşimizin sigarayı bırakması konusunda ısrar ederiz ama mesela kendimiz spor yapmayız.
Gençlere kitap okumalarını tavsiye ederiz ama bizim niye okumadığımızı sorduklarında “Bizden geçti artık,” deriz.
Herkesin bizim gibi inanması ve düşünmesi gerektiği konusunda ısrar eder, bize uymayanlara tepki gösteririz. Mesela, değiştirmek istediğimiz insanların fikirlerinin doğru olma ihtimali üzerinde düşünmeyiz bile. Ya biz yanlış yoldaysak?
İngilizlerin bu konuyla ilgili güzel bir atasözü var:
“Atı su kenarına götürebilirsin ama ona zorla su içiremezsin.”
Dünyanın en doğru fikirlerine sahip olduğumuzu düşünsek de bunu kimseye zorla kabul ettiremeyiz.
Voltaire (1694-1778) diyor ki; “Kendi kendini değiştirmenin ne kadar güç olduğunu düşünürsen başkalarını değiştirme şansının ne kadar az olduğunu anlarsın.”
O halde ben de diyorum ki;
“Teklif var, ısrar yok!”
